Gündemi meşgul eden bu terör olayları esnasında düşünüyordum ki bunlar nasıl böyle kalabalık olabiliyor.. Üreme desen değil başka bişey olduğu belli idi. Dışardan köylerden şurdan burdan yandaş aldıkları özellikle kendilerine  yakın köylerin beyinlerini yıkayabildiklerini gördüm. Ama tuhaf olan bişey var, onlarla konuşabilmek onları etkiliyebilmek için yanlarını köylerine vs sokulman gerekiyor be pkk! Sen bunu  her köyünde jandarma her dağında nöbet kulubesi olan bi ülkede nasıl  yapıyorsun yapabiliyorsun!!! Öfkem gerçekden çok büyük şaşkınlığımsa anlatılamaz.. Zamanın da pkk ya katılmış ve ardından bizlere şunları anlatan kadının sözleriyle sizi başbaşa bırakıyorum. Demek herşey bukadar basit olabiyormuş...

- 1991 baharıydı. 13 yaşında, kıpır kıpırdım. Bir gün ablamla dağa pancar toplamaya gittik. PKK’lıları ilk o zaman gördüm. Kadınlar da vardı. Önce korktum. Çünkü köylüler onlar için dağdaki mahkumlar, diyorlardı. O an, kaderimin değişeceği yer burası, dedim. Mutlaka onlarla olmalıydım. Tarihini okumuştum ama Kürdistan neresi, bilmiyordum. Babam, yaşadığımız köy, derdi. PKK’lılar “Kürdistan için savaşıyoruz. Siz niçin bize katılmıyorsunuz” dediler. Akşam dönüşte düşündüm. Anneme, dağdaki mahkumlara katılacağımı söyledim. Sonra köye gelip bayrak açtılar. Muhtarın evinde toplandılar. O gün kararımı verdim. Nöbetçi PKK’lıya ben de geliyorum, dedim.